übernennen,
V.;
im Prät. auch
übernant
.
›e. S. / sich einen sprechenden oder auf Vorbilder bezogenen Beinamen geben‹; vgl. (Präp.) 12, 1; 2.

Belegblock:

Kurrelmeyer, Dt. Bibel (
Straßb.
1466
):
zuͦ iherusalem waz ein bewerter schaffweyer der do ist vbernannt
[nd. Bibel um 1478:
was geheyten
;
Froschauer
1531 /
Eck
1537 /
Luther
1545, Joh. 5, 2:
der heisset
]
hebreysch bethsaida.
der [Danihel] do ist vber nant
[Vulgata:
cognomento
;
Wormser Proph.
1527 /
Froschauer
1531:
den man nent
;
Eck
1537:
mit zuͦ namen
;
Luther
1545, Dan. 10, 1:
der [...] heisst
]
balthasar.
Moscouia
C 5v, 2
(
Wien
1557
):
Der HANS aber hat jme den Titel aines Herrn aller Reyssen vnd Großfürsten lassen geben / vnd sich selbs dermassen geschriben / Aber desselben sun GABRIEL / der sich BASILIVM vbernente / hat den eingang seiner brief gestelt / Von dem grossen Herrn BASILIO.