merräuber,
der
.
›Seeräuber, Pirat‹;
zu
1
1, 2.
Bedeutungsverwandte:
1; vgl. , , 2.
Syntagmen:
j. ein m. sein
;
der m. rauben, an jn. stürmen, geübt sein
;
etw. für m. geben
›halten‹,
j. von den merräubern gefangen / gestolen werden, jn. vor den merräubern behüten
;
der hauptman der merräuber
;
der grosse m
.
Wortbildungen:
merraub
,
merräuberei
,
merräubisch
.

Belegblock:

v. Keller, Ayrer. Dramen (
Nürnb.
1610
/
8
):
Der liebe Gott behütte mich | Vor schnelln dieben vnd Meerraubern.
Bremer, Voc. opt.
30007
(
halem.
,
1328ff.
):
Pirata merroͮber [...] est predo marinus, qui in mari spoliat nauigantes.
Haas u. a., Erasmus/Jud. Klag
24v, 30/31
(
Zürich
1521
):
Welcher wolt vff dem wasser vnd meer so gschickt sin / [...] / als ein meer reuber der vff dem meer lang geroubt.
Maaler (
Zürich
1561
):
Sich der roͤuberey auff dem meer Behelffen / Ein meerroͤuber sein.
Meerroͤuberey (die) Piratica. Meerroͤubisch krieg. Piraticum bellum.
meer raub / [...] Piratica præda.
Turmair (
moobd.
,
1522
/
33
):
Die andern, [...], wellen es sei der lest und kriechisch Hercules, der ein grosser merrauber gewesen ist
(es geht um den
teutschen Hercules
).
Kurrelmeyer, Dt. Bibel ;
Fischer, Eunuchus d. Terenz ;
Schib, H. Stockar
18, 32
;
19, 16
;
33, 17
;
Schmitt, Ordo rerum 286, 8.
3
;
Vgl. ferner s. v. 1.