suckenei,
die
;
zu
mhd.
suckenîe
(), dies „wohl aus dem Slavischen [...] entlehnt“ (
Rosenqvist, Frz. Einfluß.
1932, 225
mit näheren Angaben).
„ein Überwurf, der über dem Rock und unter dem Mantel getragen“ wurde (
Rosenqvist
, ebd.).
Obd.
Bedeutungsverwandte:
, ; vgl. .

Belegblock:

Voc. Teut.-Lat.
q vr
(
Nürnb.
1482
):
Kirsat [...] suckolt odʼ suckaney.
Grundmann u. a., A. v. Roes
196, 29
(
alem.
,
15. Jh.
):
Das ander teyle
[von
Gallya
]
heisset langkleyt Gallya, wenn die suckenyen, dz sint langekleyt, huͦben do selbß an und warent die lúte dar uff geneyget, dz sy gerne lange wollin kleyder trúget.
Bremer, Voc. opt.
17092
(
halem.
,
1328f.
):
Surcotus [...] kuͤrset [...] kursat [...] est vestis mulierum manicata et vsque pedes protensa, vulgariter ein suͤgny vel ain kursat [...]. Et est nomen tractum a vulgari gallico.
Uhlirz, Qu. Wien (
moobd.
,
1349
):
ihrer Muhme Elsbet, Jansen Hausfrau, ihren schwarzen
sameit sukknei.
Kummer, Erlauer Sp. (
m/soobd.
,
1400
/
40
):
ich chauff dıͤr mandel und schuͦch, | hend und ain sloͤirtuͦch, | rokch und suknei | und die vech chuͤrsen da pei.
Schmidt, Hist. Wb. Elsaß ;
Rosenqvist, Frz. Einfluß.
1932, 225/6
.