rotund,
Adj.;
aus
lat.
rotundus
›scheibenrund; kugelrund‹
(
Georges, Neub.
2, 4204
).
›rund; kugelförmig‹; auch: ›oval‹.
Bedeutungsverwandte:
, 1, , ; vgl. , , .
Wortbildungen:
rotund
(
der
) ›Rundgebäude‹,
rotund
(
das
) ›Kreis‹,
rotundität
›runde Form‹.

Belegblock:

Sachs (
Nürnb.
1542
):
Man schuß ihn den thor-thuren ein | Und mawer biß an den rotund.
Sudhoff, Paracelsus (
1529
):
darumb schat die farben des mons nicht noch auch sein rotunditet.
Lemmer, Brant. Narrensch.
112, 10
(
Basel
1494
):
Es ist rotund / gantz wie eyn ey.
Enders, Eberlin (o. O.
1524
):
Frantz gepeüt, den schwestern das har abzuͦschneyden, rottund vmbheer, alls weren sy knaben.
Vogel, Pract. Alg. Ratisb.
161, 12
(
moobd.
,
M. 15. Jh.
):
So weyt ist daz rotund vmb vnd vmb.
Ebd.
162, 6
:
Ain rotund hat ain dyameter 14 ellen lang.
Belkin u. a., Rösslin. Kreutterb.
98, 14
;
Rot
348
;
Schmidt, Hist. Wb. Elsaß ;
Baumann-Zwirner, Augsb. Volksb.
1991, 119
.