ratmiete,
wohl
die
;
-Ø/-n
.
›Entlohnung für Beratungsleistungen‹; speziell: ›Bestechung‹; zu (
der
) 1, 1.
Bedeutungsverwandte:
vgl. 2, .

Belegblock:

Niewöhner, Teichner
703, 17
(Hs. ˹
oschwäb.
,
1472
˺):
was er geytt inn die schreyn miett ratt, | das er muͦtt ze geniessen hatt, | das ym werd geholffen darumb, | es werd gegeben oder genomen, | so ist es nicht dann rattmiett.
Seemüller, Österr. Reimchronik
2, 70228
(
oobd.
,
1. H. 14. Jh.
):
[der bischolf] nâch sîner râtgeben lêre | funf hundert marc oder mêre | gap ze râtmiet, | ê er von dannen schiet.
Primisser, Suchenwirt (
oobd.
,
2. H. 14. Jh.
):
Gêbst du tze ratmiet tausent phunt, | Ain weil dir nicht vertzogen wirt
(beim Jüngsten Gericht).
Niewöhner, a. a. O.
703, 176
;