eritag,
erichtag,
2
er|tag,
der
;
-(e)s/–
;
hohe Schreibvarianz (z. B.
erchtag, erntag, irtag
);
Lehnübersetzung aus
griech.
Áreōs hēméra
›Tag des Ares (Mars)‹
(
Kluge/S.
2011, 254
).
›Dienstag‹;
zu 6.
Überwiegend nobd. / oobd.
Phraseme:
schmalziger eritag
›Faschingsdienstag‹ (vgl. frz.
mardi gras
).
Bedeutungsverwandte:
, .

Belegblock:

Luther, WA (
1529
):
Alls nun am erichtage frue der Fuͤrst hinweg Ritte [...].
Chron. Nürnb. (
nobd.
,
E. 15.
/
A. 16. Jh.
):
am erigtag nach remißere da hieb man einen geselen pei 18 jarn mit gerten auß.
Bell, G. Hager
631, 1, 1
(
nobd.
,
1599
):
An einem Ere tage | ging ich früe aus meim Haus.
Sachs (
Nürnb.
1554
):
[Der
lose mann
]
Thut den ertag zum montag feyren, | In wirtsheusern und kellrn umbleyren.
v. Keller, Ayrer. Dramen (
Nürnb.
1618
):
Vnd auch die Braut kein Fleisch darff essn. | [...] | Die Hochzeit erst nach Ostern ist | An dem schmaltzign Erichtag, wist!
Kurrelmeyer, Dt. Bibel Var. (
Straßb.
1466
):
es ist der drit nocturn den man list am dinstage
[Var. 1483, 1485:
dinsttag oder erichtag
, 1487, 1507, 1518:
afftermontag oder erichtag
].
Chron. baier. Städte. Regensb. (
noobd.
,
1541
):
Landtgraff von Hessen zoch wider vom reichstag ab irtag nach sontag trinitatis.
Ebd. (
1552
):
Der dritt rechtstag was am erichtag den 12. januari.
Niewöhner, Teichner
460, 15
(Hs. ˹
moobd.
,
1360
/
70
˺):
daz ist umb di vaschang zeit, | suntag, montag, eritag.
Turmair (
moobd.
,
1522
/
33
):
Die laien haben am ersten nur drei tag gefast, haben am suntag, erichtag, pfinztag fleisch geessen.
Winter, Nöst. Weist. (
moobd.
,
1564
):
Heernach volgt das marktthäding zu Neunkhirchen welches jarlich des erchtags nach Georgii gehalten.
Bischoff u. a., Steir. u. kärnt. Taid. (
m/soobd.
,
17. Jh.
):
eß mag auch sollicher markt Gleystorff alle ertag wochenmarkt halten.