erdwucher,
der
.
›Ernte, Früchte der Erde, landwirtschaftlicher Ertrag‹.
Bedeutungsverwandte:
vgl. 2,
1
, 4, .

Belegblock:

Große, Schwabensp. (Hs. ˹
nd.
/
md.
,
um 1410
˺):
sprichet got: „[...] ich vorvluͦche al ir guͦt, luͦte vnde vie, alliz ir ertwuͦcher [...]“.
Enders, Eberlin (
Basel
1521
):
das man zu der zyt, so got iederman gibt den erdwucher, als in eeret, herbst ec.
Sappler, H. Kaufringer
3, 102
(
schwäb.
, Hs.
1464
):
der schaur sluog da ze der frist | [...] | den erdwuocher guot und rain.