sünfzen,
V.;
nicht diphthongierte alem. Form zu nhd.
seufzen
,
mhd.
siufzen
();
zum Einschub des
-n-
s.
Frnhd. Gr. § L
62, 4
.
›seufzen‹.
Bedeutungsverwandte:
; vgl.
1
, , 1.
Wortbildungen:
sünfze
›Seufzer‹ (dazu bdv.: vgl. 2, ,
der
).

Belegblock:

Banz, Christus u. d. minn. Seele
58
(
alem.
,
1. H. 15. Jh.
):
So hübist denn an súnfftzen und wainen.
Maaler (
Zürich
1561
):
Sünfftze (der) Suspirium [...]. Etwar zuͦ Sünfftzen oder ein mitleydẽ haben.