strüten,
V.;
zu
1
strütten
›festinare, eilen‹ ( 150).
›sich hektisch verhalten, hektisch eilen‹.
Bedeutungsverwandte:
1.
Wortbildungen:
strüter
›unbesonnener Mensch‹,
strütig
›kopflos, hektisch, unbeherrscht‹ (dazu bdv.: vgl. , ),
strütung
›Unbesonnenheit, Kopflosigkeit‹ (dazu bdv.: vgl. 3).

Belegblock:

Maaler (
Zürich
1561
):
Strudlen / Eylen. Festinare. [...]. Strütten / Eylen auß vnbesinnte. Festinare, Præcipitare. Strüttende red. Sermo tumultuarius. Strüttig / Sinnloß / Vnbesinnt. [...]. Strütter / Vnbesinnt. Temerarius. Strüttung (die) Incogitantia, Vertigo, Temeritas, Præcipitantia.