märmelen,
marmoren,
Adj.
›aus Marmor bestehend, hergestellt‹;
zu .
Belegblock:
dat koestliche marmoren paviment in dem pallais nam he mit sich.
daz erlich machen kalck vß merstein. etlich vß gemeyn steyn. etlich vß marmoren stein.
ein wîp, di hatte eine mermelîn buchsin der salbin einer tuͦren gemengetin nardi.
Von der mermelyn sule di do swebit czeychlich.
man behelt den campfer in märmeleinen vazzen.
1 groß egybtisch idolo von silber, ist abgegossen von einem weiß marmorin antiquo.
Williams u. a., Els. Leg. Aurea
201, 17
.