stubenknecht,
der
.
1.
s. 1a.
2.
›Bediensteter einer Zunftstube (oder einer vergleichbaren Einrichtung)‹; vgl. 1c.

Belegblock:

Schmidt, Frankf. Zunfturk.
1, 78, 13
(
hess.
,
1586
):
Diser stubenknecht soll der gesellschafft in gemain und nit ainem in sonderheit gedient sein.
Chron. Augsb. (
schwäb.
, zu
1559
):
darauf ließ ain ersamer rat [...] denen von herrn und kaufleuten durch ire stubenknecht, [...] gebieten, daß [...].
Ebd. Anm. 2 (zu
1563
):
jetz haben sie [...] dem stubenknecht noch auf sein gemach ain stuben und mer kemern genacht.
Rennefahrt, Wirtsch. Bern ;
Müller, Stadtr. Ravensb.
292, 4
;
Bücher, Berufe Frankf.
1914, 123
.