2
roden,
V.;
Herkunft unklar;
zu möglichen Bezügen z. B. zu
1
s. ; .
›sich rühren, regen, bewegen‹.
Halem.

Belegblock:

Bachmann, Morgant (
halem.
,
1530
):
der margrăf Ollyfier lag [...] uff der erden, das er weder hend nach füess nŭt roddet.
do sprach er [Ruolland] zuo Rengnold: „Min vetter, es ist zit zeroden; wir möchtend wol zelang beliben.“
Bachmann, Haimonsk. (
halem.
,
1530
):
Rengnold erschrack ŭbel, do er hort, das sich daz läger rodet.
Adomatis u. a., J. Murer. Bab.
4491
(
Zürich
1560
):
Ich sach ein bild von wachß bossiert | von einem jüngling gfiguriert | [...] | das rodt sich gieng thaͤt was man wott | [...] | als obs eins menschen laͤben hett.
Schweiz. Id. ff. (mit Ausdifferenzierung).