ritzen,
V.
›jn. / etw. (eine Oberfläche, z. B. die Haut) verletzen, aufkratzen, durch Stiche, Schnitte u. dgl. verwunden‹; vereinzelt speziell: ›etw. von, aus etw. (ab)spalten; etw. schärfen, spitzen‹.
Belegblock:
sie rieffen laut / vnd ritzeten
[
stachenMentel
1466: ; nd. Bibel um 1478:
wonden;
schnitenEck
1537: ]
sich mit Messern vnd Pfrümen / nach jrer weise / bis das jr blut her nach gieng. [Katz / Ganß / Han] Wolten doch nicht die letzten sein / | Sondern zugleich vorn auff der spitzen / | Den Feind mit Tatzn vnd schnebeln ritzen.
Dat man steetz zo allen stonden | Pylstycker [pfeilsticker] had zo werck syttzen, | Dye man manchen pyll sach ryttzen | Vyssz vyll duuen
[Dauben]
van den vassen. Die lute kan er [Dorn] pranken | Ritzende, biz daz ir blut | Her vor dringet sam ein vlut.
wie der provincial den 4. tag der disputatz hat geendet mit vast ritziger, langer red.