radix,
der / die
;
mit lat. Flexion;
aus
lat.
rādīx
›Wurzel‹
(
Georges, Neub.
2, 4038
 f.).
1.
›unterster, in der Erde befindlicher Teil einer Pflanze‹.

Belegblock:

Donalies, Augsb. Bibelhs.
30, 10
(
oschwäb.
,
v. 1350
):
daz ir leiht / iht vzwürtzet den radem.
Stedtfeld, Roger-Glosse
99
.
2.
›Quadratwurzel einer Zahl‹.
Zur Sache:
Lex. d. Mal.
6, 387
.

Belegblock:

Müller, Welthandelsbr.
327, 22
(
schwäb.
,
1535
/
40
):
4 mal 9 ist 36. Nun radicem davon ist 6.
Vogel, Pract. Alg. Ratisb.
163, 3
(
moobd.
,
M. 15. Jh.
):
Tue zesamen 1600 vnd 900, ist 2500. Suͦch radicem darvon, daz ist 50.
Ebd.
268, 15
:
Item das exempel get nit hoher dann alz verr dy radix wirt, daz ist auf 105.