oreis,
wohl
der
;
über
mhd.
rîs
() und
rom.
Zwischenstufen aus
lat.
orı̄za
,
griech.
óryza
;
dies letztlich wohl aus iranischen Sprachen (
Kluge/S.
2002, 754
).
›Reis‹ (das Nahrungsmittel).

Belegblock:

Rechn. Kronstadt (
siebenb.
,
1432
):
Gÿt sive orÿsz vulge pro f. 3 asp.
Ebd. (
1538
):
dominica post Vdalrici misi dono Joanni Chomafay mane panes carnes, bubalas, pullos, urnam, vini, 2 libr. orysz et 2 cubl. avenae asp. 31.
Ebd. (
um 1500
?):
Oriss (raiss, gitt) kanthner 11 minus libb. 6.