margarite,
die
;
–/-n
;
über
mhd.
margarîte
und
lat.
margarīta
aus dem
Griech.
(;
Kluge/S.
2002, 598
).
›Perle‹.
Texte der Sinnwelt ,Religion/Didaxe‘.

Belegblock:

Helm, H. v. Hesler. Apok. (
nrddt.
,
14. Jh.
):
Under den porten witen | Waren zwelf margariten. | Daz spricht: zu vier orten | Der stat waren zwelf porten, | Der ieslich von claren | Zwelf margariten waren.
Pyritz, Minneburg
2468
(
nobd.
, Hs.
um 1400
):
vil manig margariten | Dar innen [schilt] sin verkastet, | Der schıͤn doch bleichvar glastet.
Bihlmeyer, Seuse (
alem.
,
14. Jh.
):
dú wúnklich stat glenzet hin von durschlagem golde, si lúhtet hin von edlen margariten.
Adrian, Saelden Hort
5749
(
alem.
, Hss.
E. 14.
/
15. Jh.
):
doch ist es nút der wille min | daz man nu werf fúr dú swin | die edeln magariten.