manschuh,
der
;
–/
auch
-n
.
›Männerschuh (steht auch zeichenhaft für ‚Größe, Bedeutung‘)‹; vgl.
1
(
der
) 2; 3.

Belegblock:

Loesch, Kölner Zunfturk.
4, 413, 13
(
rib.
,
1483
):
ein par mansschoin mit drin stucken mit einem rinken up deme voisse.
Skála, Egerer Urgichtenb.
151, 7
(
nwböhm.
,
1575
):
dem Rüdel 1 par man schug vnd weiber stieffel. gestoln heuer vor phingsten.
Bremer, Voc. opt.
17146
(
wschwäb.
,
15. Jh.
):
Coturnus metteschuͦch [...] manschuͦch [...] est calceamentum grossum, quod fingitur esse signum tragedi; vnde et ipse tragedus dicitur quandoque coturnus, quia tragedi magnis et inflatis vtuntur verbis; dicitur eciam quandoque tumidus et superbus.