mandelbaum,
der
;
–/
auch
.
›Mandelbaum‹;
zu
1
1, 1.
Wortbildungen:
mandelbäumen
(Adj.),
mandelzweig
(Klammerbildung).

Belegblock:

Reissenberger, Väterb. (
md.
, Hs.
14. Jh.
):
Jesus, der selen brutgoum. | Du bist der edele mandelboum.
Ermisch u. a., Haush. Vorw.
113, 23
(
osächs.
,
1570
/
7
):
Mandelzweige auf pfirschingbeumen und pfirschingzweigle auf mandelbeume inoculirt habe ich gesehen [...] gros wachsen.
Kurrelmeyer, Dt. Bibel (
Straßb.
1466
):
jacob der nam grún papelbaum ruten vnd mandelbaum
[Var. 1475
2
–1490:
mandelbaͤmen
].
Der mandelbaum blúet: vnd der heuschreck wirt derfaist.
Bremer, Voc. opt.
48069
(
wobd.
,
1328
/
9
):
Amigdalus mandelboͮn [...] est species arboris cunctas alias arbores preueniens in florendo. Et est nomen Grecum. Et eius fructus Grece dicitur amigdalum; sed Latine dicitur nux longa.
Rauwolf. Raiß
24, 24
([
Lauingen
]
1582
):
Mandelbaͤum / Sebesten, deren frücht in vnsern Apotecken / auch vnder disem Namen zufinden.
Pfeiffer, K. v. Megenberg. B. d. Nat. (
oobd.
,
1349
/
50
):
ain pfersichpaum. der geleicht sich an vil dingen dem mandelpaum.
Schmitt, Ordo rerum
372, 1
.
Vgl. ferner s. v. 1.