logen,
V.;
vgl. ; zur Form s. ; .
›etw. läugnen, abstreiten, in einer Rechtsangelegenheit nicht geständig sein‹.
Nrddt. / md.
Bedeutungsverwandte:
1
.
Wortbildungen:
logelich
›lügenhaft‹,
logener
,
logenmäre
›Lügengeschichte‹,
logenstrafen
›jn. der Lüge beschuldigen‹,
logenung
›Gegenteil, Aufhebung‹ (s. u. Beleg
Quint
).

Belegblock:

Große, Schwabensp. (Hs. ˹
nd.
/
md.
,
um 1410
˺):
louchent aber her, man sol in des vberzuͦgen mit den geschuͦben des rouͦbes, ob man de hat.
Quint, Eckharts Pred. (
E. 13.
/
A. 14. Jh.
):
,der da ist, der hat mich gesant‘, der da sunder namen ist, der ain lógenung aller namen ist vnd der nie namen gewan.
Fischer, Brun v. Schoneb. (
md.
, Hs.
um 1400
):
daz ist ane logene war.
Chron. Köln (
rib.
, Hs.
1. H. 15. Jh.
):
it is vns en kranck zoverlait | daz vns vnse geistlich vader, | [...] | wat hie vns swirt off beschrift | dat hie des ein logener blift.
jd [wonder wort] lude in logelichen vort, | men en moichtes geleuunen neit.
Ebd.
296, 3
:
so wie die selve warnunge und logenmere [...] in des selven hern Heinrichs instrument [...] geschreven steit.
Behrend, Magd. Fragen (
omd.
,
um 1400
):
Ab eyner lögen stroffte den rat und spreche, das man deme rate nicht glouben solde, [...].
Wil abir der antwortter sulcher scholt loucken unde do vor unschuldig werden, das mag her thun selbsebinde.
Große, a. a. O. .