gugin,
gug,
die
;
zu
Guckahne
›Urahne‹ (; ).
›Ururgroßmutter‹.

Belegblock:

Chron. Augsb. (
schwäb.
, zu
1506
):
ist Barbara Waltherin, [...] ain gugin worden [...], denn ir urancklin hat ain kind bracht.
Chron. Augsb. (
schwäb.
,
1506
):
[Barbara Waltherin] was als alt, das sy ain gugin was, da was kain mensch in Augspurg czuͦ der czeit, der nie weder gugen noch gugin gesechen hett, [...] und was der kinder obengeschriben muͦter, anna, uranna und gug.