anendelich,
Adj.
›saumselig (von Personen); endlich, schließlich‹;
zu
2
1, 6.

Belegblock:

v. Liliencron, Dür. Chron. Rothe (
thür.
,
1421
):
do satzten sie konigk Wenzelaum abe von dem romischen reiche alsso eynen anendelichen unde vorsumenden konigk.
Mayer, Folz. Meisterl. (
nobd.
,
v. 1496
):
So wir auß disem jamersele | Ab scheyden allso das wir onentleiche, | Dort komen in das frane himelreiche.